Casablanca, in 1986 verschenen als opvolger van Van Dis' debuut Nathan Sid, bevat acht verhalen met één toon: die van een buitenstaander die registreert, en die niet in staat is werkelijk aan de gebeurtenissen deel te nemen. Van Dis verhaalt van zijn reizen naar Marokko en New York, waar hij gefascineerd wordt door figuren die de samenleving niet accepteert. Ook zoekt hij zijn heil bij de rijken der aarde, maar daar is hij evenzeer vreemdeling als in de holen van hen die een leven aan de zelfkant verkiezen. De toon in Casablanca is luchtig, de sfeer weemoedig, ironisch soms. In de kortere verhalen overheerst de eenzaamheid.